Mensen zeggen altijd wat een lieve persoon je bent.
En je bent ook lief. Dat klopt. Maar er zit nog iets anders achter — iets wat je misschien niet zo snel benoemt als je er op straat naar gevraagd wordt.
Je past je aan omdat het veiliger voelt dan jezelf zijn. Je zorgt voor de ander omdat je bang bent wat er gebeurt als je dat niet doet. Je houdt de sfeer goed omdat jij degene bent die de brokken ruimt als dat niet lukt.
Dat is niet hetzelfde als lief zijn.
Dat is overleven.
People pleasen is een term die tegenwoordig veel rondgaat, en ik snap waarom — het beschrijft iets wat heel veel mensen herkennen. Maar de manier waarop het wordt gebruikt, wringt soms.
Alsof het een persoonlijkheidskenmerk is. Oh, ik ben nou eenmaal een people pleaser.
Maar pleasen is geen wie je bent. Het is wat je hebt geleerd.
Op een bepaald moment leerde je systeem: als ik zorg dat de ander tevreden is, is het veilig. Als ik me aanpas, houd ik de verbinding intact. Als ik mijn eigen wensen kleiner maak, riskeer ik minder.
Logisch. Slim, zelfs. Gezien wat er toen was.
Maar dat is niet meer van nu. En je systeem weet dat nog niet.
Het verraderlijke aan pleasen is dat het er van buiten zo goed uitziet.
Je bent behulpzaam. Betrouwbaar. Flexibel. Altijd bereid. En mensen vinden dat fijn — natuurlijk vinden mensen dat fijn. Ze zeggen het ook. Jij bent altijd zo begripvol. Jij zorgt altijd zo goed voor iedereen.
En jij denkt: ja. Dit is wie ik ben.
Maar intussen ben jij de enige die nooit vraagt wat jij wilt. Ben jij de enige die altijd een stapje opzij doet. Ben jij degene die ’s avonds leegloopt terwijl je de dag als redelijk goed heeft ervaren.
Die leegte — dat is het signaal.
Stoppen met pleasen is niet ineens je ware aard laten zien en je niet meer om anderen bekommeren. Zo werkt het niet.
Het is eerder: ontdekken wat jij eigenlijk voelt, los van wat de ander nodig heeft. Leren onderscheiden: dit is mijn gevoel, en dit heb ik overgenomen van de ruimte. Dat patroon van voortdurend verantwoordelijk voelen voor andermans stemming — hoe dat ontstaat en waarom het zo hardnekkig is — beschrijf ik in Verantwoordelijk voelen voor iedereen.
En dan is er nog dat andere moment. Als je toch een grens stelt — een keer. Als je iets zegt wat van jou is, niet van wat de ander verwacht.
En je voelt het: een golf van schuldgevoel. Een overtuiging dat je het fout hebt gedaan. Dat je egoïstisch bent.
Dat gevoel is niet de waarheid. Het is oud. Het is het systeem dat zegt: pas op. Dit is gevaarlijk.
Maar het gevaar is allang voorbij.
Pleasen stoppen begint niet met anders doen. Het begint met zien wat je doet, en waarom. Met een beetje mildheid voor hoe slim dat ooit was.
En dan, langzaam: leren onderscheiden wat jij voelt. Wat jij wilt. Wat van jou is.
Niet in één keer. Niet perfect.
Maar stap voor stap begin je jezelf terug te vinden.
Een eerste concrete stap: de audio training Blijf staan helpt je om op het moment zelf — als de spanning komt en je de neiging voelt om terug te krabbelen — bij jezelf te blijven. → Meer over Blijf staan
0 reacties